موسیقی اسلامی

یادش بخیر ، بچه که بودم نگاه کردن به ستاره ها بهم احساس آرامشی خاص می داد ،
می رفتم پشت بام و تو سوز نسیم ملایمی که به صورتم می خورد به ستارگان خیره می شدم.
آخ که اون شبایی که ماه نبود چقدر برایم مهم بودند! ستارگان به طور وحشتناکی پر نورتر و واضح تر در زمینه آسمان می درخشیدند. عاشق این کتابهای نجوم بودم. میرفتم و مثلا دب اکبرو تو آسمان پیدا می کردم. چه کیفی می داد.

حالا امسال از طرف یونسکو سال جهانی نجوم نامگذاری شده و شعارش عبارت “جهان از آن تو تا بکاوی”
و البته معلوم است که ملت ایران هم به عنوان وارث خواجه نصیرالدین توسی(بانی اولین رصدخانه جهان) ، خیام(بانی تقویم هجری شمسی) ، صوفی رازی و دهها دانشمند دیگر که نام هرکدام روی یکی از حفره های ماه گذاشته شده، امسال تنها به برگزاری چند تا همایش خشک و خالی قانع خواهند بود.
شاید از تاثیر گذاران این بحث تنها برنامه آسمان شب صفاریان پور در شبکه چهار باشه و لاغیر.

آه… یادش بخیر ! ای روزگار ! ای دنیا ! ای کنکور!! چرا مرا از دلخواسته هایم جدا کردید..
یادش بخیر می شستیم… قوانین اختر فیزیک می خوندیم واسه المپیاد نجوم!(بابا ایول)
مدرسه یک تلسکوپ آماتوری گرفته بود… پدیده عبور زهره از مقابل خورشید چه غوغایی انداخته بود در مدرسه!

اون عکسه کارو خراب کرده بود